Nog even, en de zomertoeristen overspoelen weer ons land. Komen ze voor onze keuken? Dat is de vraag. In het buitenland vindt namelijk menigeen dat die bizarre trekjes vertoont. Dit blijkt uit boeken van buitenlandse signatuur, zoals The Undutchables waarvan in 1989 de eerste druk verscheen en dat ook een hoofdstuk bevat over onze eetcultuur.
Toen Colin White (Brits) en Laurie Boucke (Amerikaans) het boek schreven, hadden ze 22 jaar in Nederland gewoond. Om de zoveel jaar actualiseren ze hun boek, dat daardoor talloze herdrukken beleefde. Ook in 2024 verscheen een nieuwe versie. In 1990 kwam de eerste Nederlandstalige editie uit: The Undutchables: leven in Holland. Ook dat werd een bestseller.
De auteurs geven onder meer adviezen over eetbare souvenirs voor het thuisfront. Positief zijn ze over de stroopwafel, die wel moet worden begeleid door uitleg over de Hollandse wijze van consumptie: eerst op een kop gloeiendhete koffie leggen ‘zodat de harde karamelvulling zacht wordt’. Ook zoute drop is ‘typisch’ Hollands, maar niet geschikt als souvenir voor mensen waarop je gesteld bent. Want ‘de meeste normale mensen’ zullen het na twee tellen weer uitspugen. En zo onderscheiden ze meer uitgesproken smaken in ons voedingsaanbod. Zoals die van de traditionele bekroning van de stamppot: rookworst (‘een unieke maar beslist overdonderende smaak’).
De auteurs maken ons tegelijk trots. En dan vooral met hun oordeel over onze snert, een ‘overweldigend’ hoofdgerecht. Dit maakt nieuwsgierig naar hun kijk op de ‘Hollandse Nieuwe’. Welnu: White en Boucke adviseren de lezer echt eens een kijkje te nemen bij een Hollandse viskraam en toe te zien hoe wij een rauwe, met ui besnipperde haring in de opengesperde mond laten glijden: ‘Na twee keer slikken en veel gesmak van lippen vegen ze de ui-resten van mond en kleding en is het festijn achter de rug.’
Ook de Hollandse kroket is hen niet ontgaan. Bij de bespreking daarvan krijgt ons land zelfs een twijfelachtige primeur in de schoot geworpen: ‘Lang voor de fastfoodcultuur het Westen veroverde, kende Holland al snackbars. Een muur met verwarmde glazen hokjes duidt op de aanwezigheid van gastronomische traktaties als sufgebakken dan wel halfrauwe kipvleugeltjes, hamburgers en aardappel-en-meelpapkroketten.’ In dat opzicht komt de ‘fascinerende, smakelijke bamibal’ er beter vanaf: ‘Dit is precies de snelle hap waarmee een jogger na uren zweten razendsnel weer op krachten komt.’
Meer informatie: White C, Boucke L. The Undutchables: leven in Holland. Nijgh & Van Ditmar, 2018 (35e druk)