Al jaren stond Ineke van Dongen (57) op de wachtlijst bij Hulphond Nederland. Deze organisatie helpt mensen met een geestelijke of fysieke zorgvraag door honden op te leiden tot hulphond. Deze hulphonden blijken de levenskwaliteit van hun baasjes aanzienlijk te kunnen verbeteren.
Ineke heeft complexe PTSS, zware migraine en clusterhoofdpijn, en wachtte daarom met smart op een buddy hulphond.
De wachtlijst voor een buddy hulphond is helaas lang. En hoewel Ineke wel werd behandeld bij een traumacentrum, schoot deze hulp tekort. Ze wachtte daarom niet langer, nam het heft in eigen handen en vond zelf haar hulphond. Het bleek de hond die haar leven veranderde.
Ineke raadpleegde het internet, zocht contact met fokkers en kwam zo in aanraking met de stichting Bultersmekke Assistancedogs (BMA). Bultersmekke begeleid volwassenen, jongeren en kinderen om de eigen hond in de thuisomgeving zelf te trainen tot een internationaal gecertificeerde assistentiehond. Dit gebeurt onder intensieve begeleiding van een instructeur.
In Spanje vond Ineke een zwerfhond genaamd Willy. De twee hadden meteen een speciale band. Hoewel Willy al anderhalf jaar oud was, keurde Bultersmekke hem goed. De stichting gaat uit van de kracht van mensen, en van wat zij zelf kunnen doen. Onder het motto ‘samen het mogelijke mogelijk maken’ leidde Ineke Willy zelf op, waardoor hij sinds 5 december 2015 haar hulphond en steun en toeverlaat is.
Door haar trauma’s en daarmee gepaarde herbelevingen maakt Ineke moeilijk verbinding met haar lichaam en heeft ze last van dissociaties. Willy helpt haar hiermee: hij voelt haar aanvallen opkomen en kan verbinding met haar maken. ‘Honden hebben geen oordeel, en dat voel je. Hij haalt me terug, door tijdens een herbeleving alleen maar voor me te gaan zitten, of zijn neus tegen me aan te houden’, vertelt Ineke.
In Nederland worden de kosten voor buddy hulphonden over het algemeen niet vergoed. Maar, zegt Ineke, ‘Eigenlijk zijn hulphonden kostenbesparend.’ Want sinds Willy in haar leven is, heeft ze geen andere behandeling meer nodig. Ze zet zich daarom maar al te graag in voor meer bekendheid over het bestaan van hulphonden, en voor hoe zij kunnen bijdragen aan de mentale en fysieke gezondheid van een mens. Door Willy kan Ineke weer meedoen aan de maatschappij en aan het leven.
Ineke en Willy doen samen veel vrijwilligerswerk. Ze begeleiden een rouwgroep en werken bij een psychiatrische instelling bij een open kapel. ‘Hulphonden kunnen hoop geven aan mensen die nu soms geen hoop meer hebben’, sluit Ineke af. ‘Door Willy ben ik van altijd overleven naar leven gegaan.’