Bijna 20 jaar geleden publiceerde Pr. Dr. Ioannidis een artikel over waarom de meeste gepubliceerde onderzoeksresultaten niet waar zijn.1 Hierin beschreef hij de ‘replicatiecrisis’: een probleem in de wetenschap waarbij de resultaten van een eerder uitgevoerd experiment niet opnieuw gevonden werden. Veel onderzoekers hebben zich toen strijdbaar opgesteld om dit probleem te lossen. De eerste resultaten lijken positief.
De replicatiecrisis was vooral een groot probleem in psychologisch onderzoek. Minder dan de helft van het psychologisch onderzoek bleek repliceerbaar.2 Hier zijn veel maatregelen tegen genomen. Tegenwoordig worden onderzoekers gestimuleerd om vooraf hun geplande onderzoek te registreren, met bijbehorende methode en dataanalyse. Op deze manier is er meer transparantie en hebben onderzoekers minder vrijheid om na uitvoering van het experiment nog dingen te veranderen. Een andere belangrijke factor is dat de groepen die meedoen aan de experimenten nu doorgaans groter zijn. Dit zorgt voor betrouwbaardere statistische analyses.
Deze maatregelen hebben hun vruchten afgeworpen. Vier universiteiten hebben namelijk allemaal een onderzoek ingediend die ze allemaal gingen uitvoeren. In totaal werden er dus vier experimenten, vier keer gerepliceerd. Hierbij werden alle onderzoekers precies uitgelegd hoe ze het experiment moesten uitvoeren en hoe ze de bijbehorende data moesten analyseren. Deze onderzoeken gingen over psychologische onderwerpen zoals vertrouwen, zelfcontrole, de effecten van reclame en groepsgedrag. Door het rigide beleid ging het percentage van aantal studies gerepliceerd van onder de 50% naar 86%.
Volgens experts kan repliceren een probleem blijven in de psychologie. Dit onderzoek laat zien dat experimenten met relatief eenvoudige methodes goed te repliceren moeten zijn. Hopelijk kan dit helpen het vertrouwen in de (psychologische) wetenschap te herstellen.
Bronnen:
1 DOI: 10.1371/journal.pmed.0020124
2 DOI: 10.1126/science.adm8658