Heb je weleens stilgestaan bij datgene wat jouw lijf bij elkaar houdt?

Door: Ramona van Silfhout

Je botten en spieren, je organen, je zenuwvezels, bloedvaten en lymfevaten en ook je zweetklieren en haarfollikels. Alles wordt omgeven door een zacht rekbaar weefsel: je bindweefsel. In het Engels ook wel connective tissue genoemd.
En daarmee is eigenlijk al bijna alles gezegd. Je bindweefsel is opgebouwd uit cellen, vezels, water en diverse andere stoffen. Je kunt het voor je zien als een soort lijm. Zonder die lijm zouden je organen, spieren en botten geen samenhang hebben. Het beschermt je organen, kapselt zenuwen en bloedvaten in, verbindt je huid met je spieren en zorgt voor isolatie. Als je je hand optilt om je kop koffie vast te pakken, zorgt je bindweefsel ervoor dat al die spieren en botten met elkaar samenwerken.

Doordat het bindweefsel zich in je hele lijf bevindt en overal mee verbonden is, is het de perfecte drager van netwerken voor communicatie. Ook zorgt het voor transport van onder andere stresshormonen, immuuncellen en informatie door je hele lichaam. Er wordt vaak gedacht dat het zachte weefsel bovendien gevoelig is voor het opslaan van emotionele ervaringen, herinneringen, trauma en stress. Het is alsof het bindweefsel alle gebeurtenissen voor je bewaart en opslaat totdat jij klaar bent om er weer beweging in te brengen. Als het bindweefsel onder druk komt te staan door een operatie of langdurige stress, kan dit bijvoorbeeld resulteren in verklevingen. Het verliest dan zijn soepelheid.

Ik probeerde me vandaag eens voor te stellen hoe het zou zijn om zonder bindweefsel te leven. Zonder houvast, zonder steun, zonder isolatie, en zonder verbinding tussen alles in mijn lijf. Ik wil je graag uitnodigen hetzelfde te doen. Het kan bijna niet anders dan dat je een diepe dankbaarheid ontwikkelt voor dit deel van je lichaam. ●

Uitgelezen: Fascia