Misschien heb je haar al zien staan tijdens een zomerwandeling: het madeliefje. Klein, maar krachtig. Wanneer je dit plantje in een grasveld tegenkomt, is dat eigenlijk best bijzonder.

Ze weet zich staande te houden in een veld met dichtbegroeid gras, een plek waar vaak over haar heen wordt gelopen en dat regelmatig wordt gemaaid. Toch vindt ze telkens weer een weg om overeind te komen en tijdens haar bloei te stralen.

Om te overleven groeit het bloemhoofdje eerst laag bij de grond. Vlak voor de bloei strekt ze zich via haar stengel omhoog. Ze heeft zich volledig aangepast aan het leven tussen anderen, net zoals wij mensen dat vaak doen.

Ook wij kunnen ons verdrongen voelen door de mensen om ons heen of geraakt worden door de hardheid van het leven, en het gevoel hebben ons klein te moeten houden. Juist dan kan het moeilijk zijn om onze eigen kracht te blijven voelen. Het madeliefje herinnert ons eraan hoe we onze voeten weer stevig op de grond kunnen plaatsen.

Zoals zij haar weg heeft gevonden in haar eigen levenspad, zo kunnen ook wij onze innerlijke stevigheid hervinden, ondanks een ogenschijnlijk kwetsbaar voorkomen. Tijdens haar bloei beweegt het madeliefje mee met de zon en sluit het zich bij regen.

Daarmee laat ze zien hoe we onszelf soms afsluiten wanneer we opgaan in zwaarte of drukte, met alle fysieke en mentale klachten die daaruit kunnen voortkomen. Tegelijk nodigt ze ons uit om weer te openen en te vertrouwen. Zodat, net als bij haar, ook in ons de zon opnieuw kan gaan schijnen en we ons weer durven richten op het licht na de regen.

Amanda Aeilkema