Bijna aan het einde van een lange, eentonige weg aan de rand van Amsterdam IJburg, heeft ademcoach Jan van Riel zijn praktijk. Blootvoets opent hij de voordeur. De vloer van de hal, de keuken en de wanden zijn smetteloos wit. De strakke omgeving staat in contrast met de warme omhelzing die zijn cliënt Olav de Boer krijgt bij binnenkomst. De heren zijn blij elkaar te zien en zijn zichtbaar op hun gemak. Jan zet thee en komt ook aan tafel zitten.
Om maar met de deur in huis te vallen: waarom ademen we verkeerd? Jan lacht en zegt dat het inderdaad een mogelijkheid is om met die vraag te starten. ‘Zelf zeg ik eigenlijk dat niemand verkeerd ademt, want iedereen leeft. Maar je kunt ademhalen wel optimaliseren. Ik ben voorzichtig om tegen jou te zeggen hoe jij het beste zou kunnen ademen.
Mijn praktijk is erop gericht om mensen te laten ervaren of te laten ontdekken hoe ze de beste adem bij zichzelf kunnen vinden. Het is voelen van binnenuit.’ Olav, vanaf de andere kant van de tafel: ‘Het is een ontdekkingstocht, daar ben ik het helemaal mee eens.’
Computer in je hoofd
Jan is ademcoach geworden (‘dit is de korte versie’) omdat hij vastliep in zijn hoofd. Van jongs af aan gebruikte hij zijn hoofd om dingen op te lossen. ‘Op een gegeven moment werden de problemen groter en ging ik nóg meer nadenken. Op mijn werk raaskalde ik soms, zo leek het. Je laat de computer in je hoofd dan zo hard draaien dat er niet veel slagkracht meer uitkomt.’
Dat moest anders, zoveel was duidelijk. Jan ging op retraite naar Mallorca en kwam in aanraking met ademwerk. ‘Wow, dacht ik, dit is een heel andere wereld.’ Na een opleiding Transformational Breath en talloze cursussen begon hij in 2018 zijn praktijk als ademcoach.
De vrouw van cliënt Olav neemt graag poolshoogte als er op IJburg iets nieuws start. Via haar kwam hij terecht bij de praktijk. Olav lacht: ‘Dat had ze goed gezien. Ademen is iets waarvan ik altijd al dacht dat ik er iets mee moest. Ik ademde niet goed, had het idee dat er iets in me op slot zat. Dicht, in feite.’
Kan hij daar iets meer over vertellen? Olav mompelt wat en zegt dan: ‘Ja, dat het beperkt is. Jan kan het altijd zo prachtig formuleren, ik ben daar minder goed in.’ Jan zwijgt vriendelijk terwijl Olav naar de juiste woorden zoekt. ‘Uh… het zat op slot, zo voelde het en ik moest een sleutel vinden om bevrijd te worden. Ik zit niet in mijn hoofd, ik ben meer een gevoelsmens. Maar ik haal niet diep adem, ik ben eerder kortademig. En wanneer ik wel diep ademhaal denk ik: oké, het doet wat met me.’
Begin van een reis
Olav kijkt naar Jan. Die zegt dat Olav met een fysieke vraag binnenkwam, dat hij het idee had niet helemaal dóór te ademen. Vrij ademen, dat is dan het verzoek. En dat willen we allemaal, zegt Jan. ‘We zijn begonnen met diep ademen naar de buik. Hoe voelt dat en wat gebeurt er dan? Dat is een begin van je reis, zo noem ik het maar even. Het is geen quick-fix.’
Het heeft zijn leven verrijkt, vindt Olav. Het klinkt wat zwaar maar het is een soort openbaring, dat hij met zoiets simpels als zijn eigen ademhaling zoveel verruiming in zijn lijf kan brengen. ‘In- en uitademen gaan automatisch, pas toen ik ermee aan de slag ging, merkte ik hoeveel spanning erop zat. In het persoonlijke traject bij Jan leerde ik dat ik dingen lós kon laten en dat zo de spanning uit mijn lijf wegdreef. Dat is zoiets magisch om te ervaren! ‘Terwijl het alleen maar je ademhaling is waar je mee bezig bent.’
Ademen is voelen van binnenuit
Tegenwoordig gaat Olav regelmatig naar de zogeheten ademcirkels, waaraan per keer maximaal zes deelnemers meedoen. ‘Het is mijn maandelijkse APK.’ De setting is veilig, iedereen kan zich ontspannen, zijn of haar emoties tonen of juist zwijgen. ‘Ik voel een verbondenheid met de anderen waarvan ik niet wist dat ik dat zo fijn vond.’ Jan: ‘Ik merk altijd dat jij de gesprekken aan het einde fijn vindt. Aan het begin kletsen we vaak ook even, maar komen we niet tot de kern. Na het ademen hebben we heel andere gesprekken. Langer verbonden ademen, dan opent ieder voor zichzelf, maar de magie zit er voor mij in dat mensen zich ook openen voor anderen.’
Olav vermoedt dat hij naar de ademcirkels zal blijven gaan. Hij gaat ten slotte ook een keer in de zes weken naar de sauna. ‘Ik ging altijd naar een masseur, maar dat doe ik niet meer. Ik heb de massage ingeruild voor ademen.’ Jan, glimlachend: ‘Voor massage voor de geest.’
Meer informatie: ikadem.nl
Karin Stroo
