Het onderwerp van deze editie spreekt misschien minder tot de verbeelding dan organen als het hart, de handen of de ogen. Maar ook de blaas heeft ons veel te vertellen.

Door: Ramona van Silfhout

De blaas is een holle spier onder in onze buik. Onze nieren filteren ons bloed en halen de afvalstoffen eruit. Deze afvalstoffen worden, samen met water, opgeslagen in onze blaas. Als er genoeg is verzameld ervaren we druk en voelen we dat we moeten plassen. De blaasspier trekt samen, we laten de urine vol afvalstoffen los en kunnen onze weg opgelucht vervolgen.

In het beschrijven van de functie van de blaas ligt al veel informatie besloten. Dit orgaan helpt ons om los te laten wat niet goed voor ons is of wat we niet meer nodig hebben. Het is een flexibel orgaan; het kan meebewegen met de hoeveelheid vloeistof die het draagt.

Het reageert op druk en laat ons weten wanneer het los wil laten – wat misschien meteen verklaart waarom we vlak voor een belangrijke gebeurtenis zo vaak moeten plassen.

Vloeistoffen zijn als emoties. Ze kunnen hun functie het beste vervullen als ze vrij kunnen stromen. De blaas ligt bovendien in ons bekken, onze basis. Dit gebied vormt ons fundament, vanuit hier kunnen we creëren, een beweging inzetten en ons verhouden tot anderen.

Breder gezien zou je dus kunnen zeggen dat onze blaas in verbinding staat met het loslaten van de gedachten, ideeën en emoties die we niet meer nodig hebben. Gevoelens die ons niet meer ondersteunen. Zoals frustratie, boosheid, verdriet. De kans is groot dat deze emoties te maken hebben met het fundament van ons leven en met onze meest persoonlijke relaties.

Als onze blaas aandacht vraagt, kunnen we onszelf afvragen: hoeveel druk ervaar ik op dit moment in mijn leven? Hoe flexibel ben ik? Hoe voel ik me in mijn relaties? Hoe vrij kunnen mijn emoties stromen? Of is er iets dat ik vasthoud, terwijl ik het zou mogen uiten, loslaten en laten stromen? ●