Slikken of stikken

Slikken of stikken

21.99

‘Op een dag kwam Bram langs bij mij in mijn spreekkamer. Hij was heel lief en vroeg: ‘hoeveel gebruik je nu per dag?’ Diverse Vlaamse apotheekhouders hadden hem uiteindelijk gealarmeerd gebeld toen ik steken begon te laten vallen. Zo gaf ik het kortingspasje van de ene apotheek aan de assistente van een andere. Ik was niet alert genoeg meer. In plaats van mij uit te foeteren, was mijn vriend zachtmoedig. De veroordeling die ik voor mijzelf in petto had, speelde kennelijk niet bij hem. Ik antwoordde: ‘ik durf het niet te zeggen. Het is zo gênant.’
‘Zal ik ernaar raden?’, vroeg hij.
‘Graag’, antwoordde ik naar waarheid.
‘Twintig?’
‘Meer. Veel meer.’
‘Dertig?’ De verbazing klom langzaam in zijn stem.
‘Helaas, meer.’
Bram krijgt een hoge stem als hij verbaasd is. ‘Veertig, nee toch?’
‘Vijfenzestig’ zei ik, werkelijk ten einde raad.
‘Vijf-en-zestig?!? Dat meen je niet…’
‘Toch wel.’
‘Dan gaan we hulp voor je zoeken. Niet in een kliniek. Dat is traumatisch voor je verlopen. Ik ken een goed bureau. Dat begeleidt je, ziet erop toe dat je kalm kunt afbouwen. Niet meer die nachtmerrie van Madrid. Ik bel ze nu. Ga je akkoord?’
‘Ja, ik wil toch leven.’ Ik verbaasde mijzelf. Dat wist ik niet, dat dat nog kon.

Verzending binnen NL al vanaf 3,99

Beschrijving

‘Op een dag kwam Bram langs bij mij in mijn spreekkamer. Hij was heel lief en vroeg: ‘hoeveel gebruik je nu per dag?’ Diverse Vlaamse apotheekhouders hadden hem uiteindelijk gealarmeerd gebeld toen ik steken begon te laten vallen. Zo gaf ik het kortingspasje van de ene apotheek aan de assistente van een andere. Ik was niet alert genoeg meer. In plaats van mij uit te foeteren, was mijn vriend zachtmoedig. De veroordeling die ik voor mijzelf in petto had, speelde kennelijk niet bij hem. Ik antwoordde: ‘ik durf het niet te zeggen. Het is zo gênant.’
‘Zal ik ernaar raden?’, vroeg hij.
‘Graag’, antwoordde ik naar waarheid.
‘Twintig?’
‘Meer. Veel meer.’
‘Dertig?’ De verbazing klom langzaam in zijn stem.
‘Helaas, meer.’
Bram krijgt een hoge stem als hij verbaasd is. ‘Veertig, nee toch?’
‘Vijfenzestig’ zei ik, werkelijk ten einde raad.
‘Vijf-en-zestig?!? Dat meen je niet…’
‘Toch wel.’
‘Dan gaan we hulp voor je zoeken. Niet in een kliniek. Dat is traumatisch voor je verlopen. Ik ken een goed bureau. Dat begeleidt je, ziet erop toe dat je kalm kunt afbouwen. Niet meer die nachtmerrie van Madrid. Ik bel ze nu. Ga je akkoord?’
‘Ja, ik wil toch leven.’ Ik verbaasde mijzelf. Dat wist ik niet, dat dat nog kon.

9789493272453
Meindert Inderwisch