Sterke punten

Perifere neuropathie bezorgde Maira Silva een chronische, helse pijn. Maar dankzij acupunctuur knapte ze op.

‘Perifere neuropathie is een aandoening die je aan het randje van de afgrond brengt,’ zegt Maira Silva, een 31-jarige wetenschapper uit Londen. Ze leed meer dan een jaar lang dag en nacht pijn: een pijn die ze vergelijkt met het gevoel voortdurend geëlektrocuteerd te worden.
‘Ik wilde geen eind aan mijn leven maken,’ zegt de van oorsprong Braziliaanse, ‘maar ik heb het wel overwogen. Mijn hele lichaam deed constant pijn en er was geen pilletje dat hielp.’
Perifere neuropathie is schade aan de zenuwen van het perifere zenuwstelsel; dat kan elke zenuw zijn, behalve die in de hersenen en het ruggenmerg, die bij het centrale zenuwstelsel horen. In Maira’s geval was de schade een gevolg van haar diabetes type 1, die ze vanaf haar elfde had.
‘Toen ik diabetes kreeg, zag ik niet in hoe ernstig die ziekte was,’ zegt Maira. ‘Ik at dingen die ik eigenlijk niet mocht eten; ik was een beetje rebels. Dus mijn diabetes was slecht te reguleren.’
Maira ontwikkelde als tiener bovendien boulimie: die eetstoornis maakte het nog moeilijker om haar bloedsuikergehalte onder controle te houden. Zoals ze later zou ontdekken, had dit rampzalige gevolgen voor haar gezondheid.
Toen ze ongeveer zestien was kreeg Maira last van vervelende tintelingen in haar ledematen, met name haar voeten. Het duurde niet lang voordat het gevoel zich uitbreidde naar haar beide benen, van de tenen tot de lies.
‘Ik besteedde er eerst niet veel aandacht aan,’ vertelt Maira. ‘Maar toen ging het milde prikkelende gevoel plotseling over in een hevige pijn, die zich van mijn handen en benen naar de rest van mijn lichaam verspreidde.’
Maira ging naar haar huisarts, maar geen van de medicijnen die hij voorschreef konden de pijn verlichten. Het werd zo erg dat ze geen enkele aanraking meer kon verdragen.
‘Ik kon zelfs geen kleding meer dragen,’ zegt Maira. ‘Het voelde alsof ik brandwonden had. Mijn rug was het enige lichaamsdeel waar de pijn wat minder was, dus ik ging in mijn blootje op bed liggen. Ik kon niet naar school of naar mijn vriendinnen.’
Toen Maira’s spieren begonnen te verslappen en haar benen te zwak werden om haar eigen gewicht te kunnen dragen, besloot ze samen met haar moeder dat het genoeg was geweest: ze boekten een reis naar Brazilië – waar ook Maira’s familie vandaan komt – om de artsen daar te raadplegen.
‘Ik had alles geprobeerd wat mijn arts in Engeland me had voorgeschreven, maar niets hielp. Hij leek niet precies te weten wat ik mankeerde,’ vertelt Maira. ‘Naar Brazilië gaan leek op dat moment een goede optie.’
De reis was een hele uitdaging gezien haar toestand, maar Maira slaagde erin Brazilië te bereiken. De arts die ze daar bezocht, stelde meteen de diagnose: diabetische perifere neuropathie.
Hij schreef medicatie voor die ze nog niet eerder had gehad: een antidepressivum.
Ook als depressie geen rol lijkt te spelen, kunnen antidepressiva worden voorgeschreven als belangrijk deel van de medicatie bij verschillende soorten chronische pijn, zoals ook perifere neuropathie. De medicijnen lijken – los van hun effect op de stemming – een enigszins pijnstillende werking te hebben, 1 hoewel er geen overtuigend bewijs is dat ze tegen neuropathische pijn werken (zie kadertekst).
In Maira’s geval vond haar arts antidepressiva het proberen waard en schreef duloxetine voor. Wel waarschuwde hij dat het even kon duren voordat het medicijn zou werken: wel een halfjaar tot een jaar. Hij opperde om ondertussen acupunctuur te proberen.
  ...

Lees het hele artikel:

Bestel dit nummer of    log in als u abonnnee bent.