Magie met zware metalen

Veel chelators die de geneeskunde tegenwoordig gebruikt om zware metalen uit het lichaam te verwijderen, zijn voor ons lichaam moeilijk te verwerken. Cate Montana heeft een nieuwe, alternatieve methode ontdekt.

De oude Grieken gebruikten hete baden, laxeermiddelen, massages en zelfs aderlatingen om het lichaamsvocht, dat Hippocrates ‘humor’ noemde, weer in evenwicht te brengen. De Romeinen gebruikten sauna’s, baden en scrubs voor een betere gezondheid en een langer leven. Ze wisten dat het lood in hun keukengerei een gezondheidsrisico vormde.
In de traditionele Chinese geneeskunde werden in het lichaam opgeslagen gifstoffen met acupunctuur, diëten en kruiden opgeruimd. In India maakt de ayurvedische geneeskunde gebruik van Panchakarma: op de persoon afgestemde massage, medicinale kruidenoliën, laxeermiddelen, klysma’s en aderlatingen om gifstoffen te verwijderen. Daarna volgt een verzachtende behandeling met vasten, sauna’s, scherpe kruiden en specifieke oefeningen om eventueel overgebleven gifstoffen te neutraliseren. De oorspronkelijke bewoners van Amerika gebruikten een zweethut om het lichaam te reinigen van zowel lichamelijke als geestelijke/emotionele verontreinigingen.
Pas in de 20e eeuw veranderde het ontgiftingsproces (detoxproces) ingrijpend met de ontdekking van chelators: stoffen die zich aan zware metalen zoals kwik, lood, plutonium en uranium binden, en deze effectief uit het lichaam verwijderen.
Door de ophoping van zware metalen in het lichaam worden meer vrije radicalen – met name vrije zuurstofradicalen – gevormd. Dit leidt tot ontstekingen en uiteindelijk tot ziekte.
Vergiftiging door zware metalen tast de celmembranen en mitochondriën (de ‘energiecentrales’ van de cel) aan. Ook de spijsverteringsenzymen, de verwijdering van gifstoffen en de reparatie van schade hebben daarvan te lijden. Die vergiftiging kan veel narigheid veroorzaken: onder andere DNA-schade, celdood, kanker, hart- en vaatziekten, problemen in de ontwikkeling, zenuwstoornissen en neurologische gedragsstoornissen, etc.1
Vergiftiging door zware metalen is daarnaast in verband gebracht met fibromyalgie,2 multiple sclerose (MS) en andere auto-immuunziekten.3
Als deze metalen zich ophopen, vormen ze zogeheten ‘adducten’: stoffen die ‘plakken’ aan membranen, eiwitten en andere onderdelen van cellen, waardoor het immuunsysteem de cellen niet meer als lichaamseigen herkent. Daardoor valt dat deze cellen aan, wat ontstekingen en weefselschade veroorzaakt, die tot allerlei gezondheidsproblemen leiden: van gewrichtsontsteking en fibromyalgie tot een lekkende darm.
Volgens Damien Downing, een ecologisch geneeskundige in Londen, kunnen adducten zich ook aan DNA hechten, wat desastreuze gevolgen kan hebben. ‘Wanneer dit gebeurt, kan het DNA niet goed worden afgelezen,’ legt hij uit. Dit remt de toevoer van ATP, een co-enzym dat energie naar de cellen brengt. Het resultaat? ‘Je raakt vermoeid, hebt geen energie, enzovoorts.’

Chelatietherapie
Duitse scheikundigen hebben geprobeerd een vervanger te vinden voor citroenzuur als chelator, voor arbeiders die bij de fabricage van verf waren blootgesteld aan lood. De wetenschappers produceerden de stof EDTA, waarna deze stof al snel populair werd als behandeling van arseenvergiftiging door chemische wapens die in de Tweede Wereldoorlog waren ontwikkeld. Ook werd EDTA ingezet om de effecten van vergiftiging door straling te verzachten.
EDTA en andere chelators die daarna kwamen, zoals DMSA en DMPS, werden in een ader, in een spier of via de mond toegediend. Al snel werden ze ook steeds vaker gebruikt bij hart- en vaatziekten en andere aandoeningen.
Uiteindelijk keurde de Amerikaanse voedings- en geneesmiddelenautoriteit (FDA) het gebruik van chelatietherapie goed voor de behandeling van loodvergiftiging, een te hoge calciumspiegel en kamerfibrillatie als gevolg van vergiftiging met digitalis (een geneesmiddel tegen hartritmestoornissen). ...

Lees het hele artikel:

Bestel dit nummer of    log in als u abonnnee bent.